Niby to nie inauguracja nowej rundy, bo raz, że dwie kolejki rozegrano awansem jesienią, a dwa, że przecież już jeden mecz po wznowieniu rozgrywek zaliczyliśmy. Tego dnia wyczekiwaliśmu jednak z niecierpliwością. W miniony piątek po długiej przerwie znów mogliśmy odwiedzić stadion przy ul. Bułgarskiej.

Poznań, 29 lutego 2008 r. Na Grunwaldzie z tramwajów, autobusów i samochodów wysiadają grupki ludzi w barwach Kolejorza. Pełen spokój, wszak do meczu jeszcze ponad godzina. Jedyne większe zgromadzenie zrzesza się tradycyjnie w pobliżu przystadionowej stacji benzynowej. Po jej minięciu wyłania się ten jakże miły oku widok- podświetlone jupiterami "miejsce zwane domem". W człowieka momentalnie wstępują nowe siły. Pozostaje jeszcze minąć grupkę fanów w pomarańczowych koszulkach, dziarsko skandującą "Mistrz, mistrz Zagłębie!". Przy bramce żadnych kolejek, należy tylko przyłożyć kodem do czytnika kartę (ot, znak czasu), wrzucić skromny datek na oprawy meczowe i zająć miejsce na trybunach. A byłoby co zajmować, gdyby nie rezerwacje. Poza sektorem 1 i częściowo 15 na stadionie niemal zupełna pustka. Czy to nie ja dziwiłem się na tych łamach podobnym widokiem w Zabrzu?

19.30. Publiczności przybyło, nadal jednak mnóstwo miejsc pozostaje niezajętych. "Kompletu dziś nie będzie" - myślę sobie - "góra 12-13 tys.". Tymczasem wielkie emocje rozpoczynają się... przy wejściu. Oto tłum kibiców przypomniał sobie o dzisiejszym meczu i szturmuje bramki. Ludzi przybywa w postępie arytmetycznym, a organizatorzy jakby na złość wykazują się totalną amatorszczyzną. Sprawdzanie biletów, wpuszczanie pojedynczo- cóż to za kuriozum? Niektórzy klną na miejscu, inni wyleją swoje żale w internecie. Wprawdzie bramy otwarto już o 18.15, ale poznaniak ma czas. Pewnie wszystkich akurat tego dnia odwiedziła ciocia z Kanady.

Tuż przed meczem tradycyjnie wykonano hymn Kolejorza, tym razem wyjątkowo równo. Na zagłuszenie podkładu widownia nie zdobyła się, ale przynajmniej nikt nie próbował go przegonić. Jest postęp. Po chwili widownia ryknęła "hej Kolejorz", z głośnym dopingiem ruszyli Miedziowi. Zawrzało jeszcze przy wyjściu piłkarzy. Kibice zaintonowali "Więc wstań...", sędzia gwizdnął po raz pierwszy, z sektoru gości poszły serpentyny, zapłonęła raca i zaczęły się... niewielkie emocje. Nie mam zamiaru poświęcać zbyt wiele miejsca grze naszych piłkarzy- raz, że zwyczajnie brak słów, dwa- napisano już chyba wystarczającą liczbę relacji oraz komentarzy. Wyrazić pragnę rozczarowanie zachowaniem publiczności. Okazało się, że narzekanie na odległość II Trybuny od IV okazało się bezzasadne. Pomimo bliskiego sąsiedztwa Kotła, osławiony potencjał IV nie został nam zademonstrowany. Jak się miało okazać, doping stamtąd płynął już tylko okazjonalnie. Okazji do zrywów futboliści zbyt wielu nie dali i przez większość meczu kibice z tej oraz innych trybun mieli wolne.

Na niewiele dłużej wystarczyło zapału fanom z Kotła. Po pierwszych minutach głośnego dopingu, dalszy śpiew nie był zadowalający. Nie pomagały apele prowadzących. "Całą zimę siedzieliście w domu i jeszcze się za tymi przyśpiewkami nie stęskniliście?"- pytał Grzęda. "Transmisja w TV, a wy śpiewacie jak w kurniku!"- dosadnie wtórował mu Klima. W pierwszej połowie na niewiele to się zdało. A może to ja jestem zbyt krytyczny? Z perspektywy sektora nie słychać dobrze np. śpiewających na dole. Efekt najważniejszy, czyli słyszalność na boisku, był lepszy- wskazują na to nagrania z okolic murawy. Nie zmienia to jednak faktu, że w naszym dopingu brakowało przekonania i stać nas na wiele więcej. Zabawa nieco rozkręciła się po przerwie. W ruch poszła nasza nowa przyśpiewka "My kibice poznańskiego Lecha". Okazało się, że to ona wyszła najlepiej w przekroju całego meczu. Zadowolony wodzirej co jakiś czas przerywał ją innym okrzykiem, po czym nakręcał wiarę do jeszcze głośniejszego śpiewu. Udanie wyszły też przyśpiewki ze zmienną choreografią- nie da się ukryć, kibice najbardziej czekali na rozpychanie się:). Niejeden w trakcie meczu diametralnie zmienił zajmowane miejsce. Niestety do zabawy nie dołączali się sympatycy z pozostałych trybun, którzy poprzestali na sporadycznych okrzykach i głośnych gwizdach po końcowym gwizdku.

Z nieudanego pod względem kibicowskim meczu powinniśmy wyciągnąć wnioski. Przed nami mecz z Wisłą Kraków. Nie jest tajemnicą, że goście uznawani są za faworytów. Jeżeli marzymy o korzystnym wyniku, musimy wszyscy od pierwszej do ostatniej minuty zaangażować się w głośny doping. Każdy z Czytelników dołożyć do tego małą cegiełkę: przychodząc do Kotła lub rozkręcając ludzi na innym sektorze. Zdaję sobie sprawę, że to, co mogliśmy podziwiać na murawie, nie elektryzowało publiczności. Czasem liczby kłamią, ale tym razem statystyka strzałów 3:15 na korzyść gości doskonale oddaje przebieg meczu. Nikomu nie odbieram prawa do krytyki tego stanu rzeczy. Wręcz przeciwnie! Nie wolno nam jednak tłumaczyć się, że "jaka gra, taki doping". Bo równie dobrze równanie to można odwrócić. I tak powinni postawić sprawę "uzurpujący sobie tytuł najlepszych kibiców w Polsce", jak raczył nas określić trener Maciej Skorża.

Tym, co niegdyś wyróżniało nasz stadion, były rychło zapełniające się trybuny. Usprawniało to organizację, ale także niebagatelnie wpływało na atmosferę. Pamiętacie jeszcze Lech- Legia z maja ubiegłego roku? Nie będzie chyba wielkim wyczynem, jeśli każdy z nas 15 marca wyjdzie z domu pół godziny wcześniej. Warto też - tu sygnał w stronę klubu - zwrócić uwagę regularnie odwiedzających nasz obiekt amatorów sztafety 4*100 w innej dyscyplinie i ludzi skracających sobie drogę do toalet na koronie (przeważnie te same osoby). Są to nieliczne jednostki w skali kilkunastu tysięcy przybyłych, jaki jednak obraz wystawiamy samym sobie tolerowaniem ich obecności? Czym zachęcamy stadionowych debiutantów do ponownych odwiedzin?

Wielki plus zapisać trzeba na konto Zagłębiaków. 2000 równo śpiewających fanów pokazuje, że Miedziowi naprawdę polubili wyjazdy do Poznania. Zagłębie wypadło od nas lepiej pod względem kolorystycznym, niemal w komplecie przybywając w miedziowych koszulkach. Chyba, że to po prostu ich barwy są bardziej oczo..., no, mniejsza już z tym:). Przyjaciołom z Lubina nie można odmówić też optymizmu. Skandowanie haseł o mistrzostwie i śpiewanie "Zagłębie nigdy nie spadnie" niezbyt bowiem koresponduje z obecną sytuacją lubinian. Okrasą ich występu były pokazy ultrasowskie. Kilkakrotnie na sektorze gości pojawiły się race- raz z sektorówką, w pozostałych przypadkach samodzielnie. Fani zaprezentowali też gąszcz flag w barwach swego klubu podświetlonych stroboskopami. Nie próżnowali nasi ultrasi. Na wyjście zaprezentowali choreografię "Nasze życie, nasze wybory, przyjaciele i hardkory". Stanowił ją napis o tej treści z herbem pośrodku i sylwetkami kibiców po bokach oraz utworzona przez fanów z sektorów 2-4 kartoniada "LPU" (Lech Poznań Ultras). Już drugi raz w tej rundzie widzimy, że nasze skromne ofiary do puszek przynoszą błogosławione owoce.

"Dzięki Poznań, dzięki!"- z tymi słowami na ustach goście opuścili swój sektor. I my dziękujemy, życząc jak najszybszego powrotu do Ekstraklasy.

Mateusz Otta

Zarejestruj się na Sportingbet.com, wpłać pieniadze i obstawiaj mecze Lecha Poznań! Teraz nawet do 400pln BONUSU!