W historii najbardziej spektakularne są rewolucje i wielkie bitwy. Często jednak przemiany mają charakter na tyle powolny, że niełatwo dostrzec moment przełomowy. Objawia się tu przypadek człowieka, który pewnego dnia dostrzega, że jest siwy. Kiedy do tego doszło? Trudno to określić i osobom postronnym, a skala trudności rośnie proporcjonalnie do bliskości relacji. Bywa też tak, że sytuacja ulega diametralnej przemianie, ale pewne zachowania niejako siłą inercji pozostają niezmienne.

Mecze z Widzewem od lat wzbudzają ogromne emocje. Ich początek tkwi daleko, bo aż 1948 r., gdy starciem ze sobą obie drużyny zadebiutowały w pierwszej lidze. Lata '80 XX wieku to okres potęgi wspomnianych klubów. Tak się składa, że w drodze po pierwsze mistrzostwa rywale często spotykali się w decydujących meczach. Za wydarzeniami boiskowymi w parze szły emocje kibiców. To właśnie mecz z Widzewem w roku 1984 ustanowił rekord frekwencji na stadionie przy ul. Bułgarskiej- ok. 45.000 widzów! Siłą rzeczy Widzew stał się jedną z naszych największych kos i stan ten utrzymywał się przez kolejną dekadę. Pisaliśmy o tym na naszych łamach w ubiegłorocznym artykule o kibicowskiej historii spotkań z RTS-em. Wszystko odmieniło się po powrocie Kolejorza do ekstraklasy w 2002 r., gdy wzajemne relacje uległy ociepleniu. Nie zapanowała zgoda, ale topór wojenny został zakopany. Kibice skupili się na dopingu dla swoich piłkarzy oraz organizowaniu imponujących opraw meczowych. Dla tego stanu neutralności trudno znaleźć dobrą nazwę, swego czasu uknuto dość nieszczęsne określenie "układ".

W ostatnim czasie nie trzeba było być arcyspostrzegawczym obserwatorem, by dostrzec, że coś się zmienia. Nie jest chociażby tajemnicą, jak odmiennymi uczuciami fani obu klubów darzą Ruch i Cracovię. To właśnie z powodu Pasów widzewiacy planowali zbojkotować w 2007 tradycyjny turniej halowy. Łodzianie ostatecznie do Areny przybyli, ale po zakończeniu imprezy doszło do lekkiego spięcia. Na tegorocznym Remes Cup Ekstra można było odnieść wrażenie, że okrzyki na cześć Ruchu wykraczają poza zwyczajowe pozdrawianie zgód, a i sami fani Niebieskich czuli się w Poznaniu bardzo pewnie. W obu miastach narastało niezadowolenie z powodu "panoszenia się" w dniu meczu sympatyków przeciwnej drużyny w okolicach stadionu. Fani w czerwonych koszulkach na sektorze Ruchu w Poznaniu, radośnie podskakujących przy bluzgach na Lecha, także nie pozostali niezauważeni. Do tego w grę wchodziły dawne resentymenty, silniejsze tym więcej, im mniej rozgarnięci kibice próbowali zaprzyjaźnić się z drugą stroną. "Układ" jednak siłą inercji trwał. W jaki więc sposób doszło do... no właśnie, zapraszam do lektury relacji z wyjazdu:).

W piątek, 7. marca, kilkanaście minut po 13.00, spod poznańskiego stadionu wyruszyło 5 autokarów. Niewiele, ale fankluby organizowały własny transport, a większość kibiców w tym czasie wsiadała do samochodów. Droga do Łodzi jest bowiem nadzwyczaj łatwa do pokonania- prowadząca niemal do celu autostrada sprawia, że pokonuje się ją w tempie ekspresowym. Sielanka- to chyba jedyne słowo oddające charakter przejazdu. Ok. 16.00. przejeżdżający w okolicy Chrząstowa byli świadkami niecodziennego widoku. Na szczelnie wypełnionym pojazdami postoju kręciło się ponad 2000 osób. Po dłuższym odpoczynku zebrani powrócili do pojazdów i utworzywszy kolumnę w sprawnym konwoju udali się w kierunku Łodzi. Po krótkiej jeździe przez miasto, kawalkada zatrzymała się niedaleko stacji kolejowej "Łódź Niciarniana" i pieszo skierowała się w stronę pobliskiego stadionu.

Po wyjątkowo sprawnej kontroli biletowej wszyscy w komplecie weszliśmy na przeznaczone nam sektory. Gospodarze udostępnili nam całą Niciarkę (coś jak IV Trybuna). Sąsiadujący z nią nieporównanie mniejszy nominalny sektor gości pozostał pusty, stanowiąc strefę buforową. Sam stadion od zewnątrz nie robi wrażenia, ale od środka prezentuje się całkiem sympatycznie. Jest raczej kameralny, ale za sprawą prostokątnych i stromych trybun cechuje go świetna widoczność. Gdyby jeszcze wszystkie trybuny pokrył dach, można by się poczuć nieomal jak w hali. Jak się okazało, na sektorach nie byliśmy sami. Od dłuższego czasu bowiem kręcili się tam nasi ultrasi, szykując kartoniadę. W pracy pełen profesjonalizm- wszyscy z kartkami w rękach, z precyzyjnym planem krzesełek i układanych na nich różnobarwnych kartoników. Nie próżnowała też druga strona. Na położonym po drugiej stronie młynie wisiała już charakterystyczna flaga "You'll never walk alone", a widzewskie sektory zaczęły wypełniać się na długo przed pierwszym gwizdkiem. W przeciwieństwie do Zabrza, organizatorzy zadbali o atmosferę sportowego święta. Z głośników przez cały czas płynęła muzyka, w którą umiejętnie wplatano statystyki i komunikaty. Dynamicznie prowadzona spikerka to na pewno atut Widzewa.

Ostatecznie łódzki stadion nie zapełnił się do ostatniego miejsca. O ile widzewski młyn został szczelnie wypchany, a frekwencja na pozostałych trybunach oscylowała wokół kompletu, sektory kryte świeciły pustkami. Najwidoczniej 100 złotych to jednak zbyt wygórowana suma za komfort oglądania meczu pod dachem. Spiker przywitał zebranych w imieniu całej litanii instytucji, z których tylko jedna wzbudziła zainteresowanie gospodarzy. Gwizdy przy jej wyczytaniu dużo mówią o relacjach na linii kibice- zarząd. Wkrótce przyszła pora na prezentację składów, a widzewiacy złożyli ręce do oklasków już przy składzie gości, ściślej przy nazwisku szkoleniowca. Po chwili ryknęli gromkie "Franek Smuda!", witając zasłużonego dla RTS-u trenera. Trzeba przyznać, że pamięć o dawnych sukcesach jest w Łodzi wciąż żywa. Następnie poznaniacy rozpoczęli doping, co spotkało się z dość dziwną reakcją miejscowych. "Ruch, Ruch HKS!"- tak zostaliśmy przywitani przez cały stadion i, co ciekawe, okrzyk wcale nie został zainicjowany przez młyn. Nie zostaliśmy dłużni, nieprzypadkowo pozdrawiając Cracovię. W odpowiedzi usłyszeliśmy znów pochwałę Ruchu i prowokacyjna wymiana trwała dłuższą chwilę. Coś wisiało w powietrzu, ale o to głośne "RTS!" oznajmiło nam wyłonienie się piłkarzy z tunelu.

Na młynie Widzewa pokazały się dwie wielkie dłonie, wskazujące palcami na bezładną zbieraninę płócien. Na płocie wisiał napis "Życiowa układanka spoczywa w naszych rękach...". Po chwili w tym miejscu pojawiło się dokończenie myśli: "... by Widzew był Widzewem i każdy przed nami klękał". Równocześnie pasy materiału zaczęły przesuwać się "kierowane" przez dłonie i naszym oczom ukazał się herb Widzewa oraz Łodzi z czteroma datami mistrzowskich tytułów, w otoczeniu czerwonych chorągiewek. Ten ultrasowski majstersztyk pochłonął całą energię gospodarzy, co wykorzystali fani Lecha, całkowicie dominując w tym czasie w dopingu. Po skończonej prezentacji do głośnego śpiewu ruszyli widzewiacy, a my zaprezentowaliśmy naszą choreografię. Nad płotem pojawił się potężny transparent z herbem naszego miasta pośrodku i wypisaną efektowną czcionką dewizą: "Miasto złą sławą owiane". Nad nim wyłoniła się kartoniada z napisem "Poznań", a całość zwieńczył rząd trzydziestu rac.

Przez pierwsze kilka minut lechici głośno śpiewali tzw. "Angielskie 2", przez cały czas rytmicznie skacząc. Świetna atmosfera na naszej trybunie nie zmieniała jednak faktu, że widzewiacy byli tego dnia w wyśmienitej formie. Zaangażowanie całego stadionu w doping sprawiało, iż przez pierwsze kilkanaście minut nasze śpiewy były zagłuszane przez radosne, wpadające w ucho śpiewy gospodarzy. Mimo naszych prób, trzeba było poczekać, aż miejscowi kibice trochę się zmęczą. Sam młyn, choć prowadzący nieustannie głośny doping, był już siłą realną do podjęcia wyzwania. Po łódzkim stadionie znów niosły się więc śpiewy ku czci Kolejorza, a odpalona przy nich raca wskazywała, że nasz zapas pirotechniczny jeszcze się nie wyczerpał. Znów nie zabrakło wymian na linii Cracovia- Ruch, w których prowokowaniu prym wiedliśmy my. Liczba pozdrowień dla Pasów była chyba przesadzona, trzeba jednak przyznać, że widok gwiżdżących i wymachujących rękoma kibiców z sąsiednich sektorów był przezabawny (tak, tak, Państwo z IV Trybuny, ubaw po pachy!). Od tego czasu pojedynczy krzykacze co jakiś czas puszczali w stronę naszej trybuny rozmaite wiązanki. W kolejnych minutach nasz doping osłabł. Dało o sobie znać rozmieszczenie naszych kibiców na dużej przestrzeni- stojący po bokach myśleli chyba, że prowadzący ich nie widzi i wymagali szczególnej motywacji. Moim zdaniem zbyt uparcie i przede wszystkim zbyt długo wałkowaliśmy dwie nowe przyśpiewki ("My kibice..." tym razem zabrakło). To sprawiło, że nasz doping nie miał w tym czasie należytej siły, co wykorzystali ponownie pobudzeni widzewiacy. Ciągła presja ich piłkarzy na naszą bramkę pobudziła trybuny stadionu przy ul. Piłsudskiego do głośnego wsparcia. Kolejne sytuacje sam na sam wywołały wręcz fanatyczny doping, a my wstrzymywaliśmy oddech np. w 35 minucie, gdy piłka po strzale Kowalczyka minimalnie minęła słupek. Po pierwszej połowie na naszych sektorach nie panował zbytni optymizm, czego nie można było powiedzieć o gospodarzach. Oni wydawali się być pewni zwycięstwa.

Drugą połowę rozpoczęliśmy z większym animuszem. Zachętą do głośniejszego dopingu była z pewnością wyraźna poprawa gry piłkarzy Lecha. Gorąco na naszym sektorze zrobiło się chociażby wtedy, gdy Piotr Reiss egzekwował rzut wolny tuż zza linii pola karnego. Kibice Kolejorza ruszając dłońmi robili hipnotyzujące "ooo", po którym następowało głośne "Kolejorz!". Ten motyw wykonywaliśmy jeszcze kilkukrotnie, za każdym razem efektownie. Można w nieskończoność powtarzać, że "Lech to my" i że jesteśmy przy drużynie bez względu na wszystko, nie da się jednak ukryć, że "Ole super KKS", czy "Niebiesko-białe na niebie..." śpiewa się z podwójną radością, gdy widać determinację piłkarzy. To samo dotyczyło zresztą gospodarzy, gdyż obie drużyny naprzemiennie stwarzały sobie sytuacje bramkowe. Nic więc dziwnego, że trybuny nie milkły ani na moment. Na naszą korzyść wpłynął też fakt, że zaczęliśmy śpiewać dobrze znane hity, jak "My wierzymy...", czy "chorwackie". Widzewiakom perfekcyjnie wychodziły okrzyki wraz z podskokami całego stadionu, ale tutaj stawka była ogromna, wszak "kto nie skacze, ten z Galery"... Inna też sprawa, że atmosfera na stadionie robiła się coraz gęstsza. Po kolejnym okrzyku na Ruch, lechici odpowiedzieli jego własną wersją. Widzewiacy głośno wyrazili swoją dezaprobatę i odpowiedzieli ostrym bluzgiem na Cracovię. Wzajemna niechęć stała się już oczywistością, ale wzajemnego obrażania klubów- poza wspomnianymi krzykaczami- nie było. "Układ" trwał...

Radośnie zrobiło się na trybunach po godzinie gry. Młyn Widzewa stał się jeszcze czerwieńszy, a to za sprawą efektownego racowiska. Wkrótce nadeszła riposta naszych ultrasów. Niciarka zakryta została sektorówką z napisem "Lech Poznań", a na płocie pojawił się niebiesko-biały transparent "Miłość jedyna- tak, to ta drużyna" z kolejowymi skrzydełkami po bokach. Napis został efektownie podświetlony racami, które pojawiły się także nad sektorówką. Nie da się ukryć, jak na razie Lech Poznań Ultras notuje wyśmienitą rundę! Kilka minut później po rzucie rożnym Hernan Rengifo wpakował z bliska piłkę do siatki i na naszym sektorze zapanowała euforia. Zapłonęły kolejne dwie race, a kibice rzucili się sobie w ramiona. Poznaniacy ruszyli z głośnym dopingiem, a po czerwonej kartce dla widzewiaka wszystkim marzył się już chyba pogrom. Nie minęło jednak wiele czasu, gdy po ostrym wejściu Djurdjevicia na połowie przeciwnika zamilknęliśmy. Zawiodę entuzjastów idei fair play, nie z litości dla sfaulowanego piłkarza. To zagranie mogło oznaczać tylko jedno- wylot Ivana z boiska. W tym momencie otrząsnęli się kibice RTS-u. Kolejne minuty były z ich strony prawdziwym pokazem wierności drużynie. Mimo niekorzystnego wyniku, publiczność jak jeden mąż powstała, po czym po głośnym odliczaniu od dziesięciu, ryknęła "Naszym klubem RTS!". Ten i inne śpiewy nie miały już zniknąć z ich ust do końca. W 83 minucie na naszym sektorze zapanował smutek. Przeciwnie u gospodarzy, którzy właśnie świętowali zdobycie wyrównującej bramki. Łodzianie do końca meczu zagrzewali soich piłkarzy gromkim "Łódzki Widzew ole!", a ci z młyna pod wpływem emocji zdjęli nawet (mimo chłodu) koszule. My także wierzyliśmy w wyrównanie strat, jednak przez tak rozkręconą publiczność naprawdę trudno było się przebić. Jeszcze po jednej akcji podbramkowej przyszło nam ryknąć głośne "Kolejorz!", na nic to się jednak zdało, gdyż wkrótce sędzia gwizdnął po raz ostatni, oznajmiając urbi et orbi nikogo niezadowalający remis.

Wkrótce po meczu pod naszą trybunę podbiegli piłkarze Kolejorza, by po dość zdawkowym podziękowaniu za doping, szybciutko udać się w stronę szatni. Jedynie Krzysztof Kotorowski pozostał dłużej, podbiegając później pod sam płot i symbolicznie przybijąc "piątkę" kilku kibicom. Większość kibiców Widzewa wkrótce opuściła trybuny, wielu jednak pozostało, by z przejść między sektorami bądź rejonów możliwie najbliższych nam wznieść kilka okrzyków, czy też poczekać na rozwój wypadków. Odpowiedzi poznaniaków były rozmaite, począwszy od "Idźcie do domu", po ostrzejsze. Nazwa Widzewa nadal jednak nie padała. Choć obiektywnie rzecz biorąc to my byliśmy stroną prowokującą, wydaje się jednak, że to widzewiacy pierwsi nie wytrzymali, puszczając wiązankę pod adresem Lecha (choć to może moja pamięć jest zawodna). Na odpowiedź nie trzeba było długo czekać. Wkrótce poznaniacy zaśpiewali przeróbkę znanej widzewskiej pieśni, w której to przeróbce znalazły się kluczowe słowa: "Dziś układu nadszedł kres!". Sprawa stała się jasna. Na stadionie trwała jeszcze krótka wymiana złośliwości, a z trybuny Lecha poszło dawno nie słyszane (oficjalnie...) u nas "Widzew, Widzew...", który to okrzyk jest chyba wszystkim Czytelnikom doskonale znany. W przekrzykiwance przeszkadzała muzyka, sporo więc było śmiechu, gdy poznański fotoreporter odłączył kabel od kolumny. Kręcący się przy murawie tubylec podłączył ją na nowo, ale ledwie odszedł kilka kroków, poznaniak powtórzył manewr. Pracownik Widzewa porządnie się zdenerwował, a trzeba przyznać, że presję trybun miał ogromną:). Co najdziwniejsze, mężczyzna zajmował się... zwijaniem sprzętu i po chwili przyszedł zabrać także ową feralną kolumnę. Przy pracy chciał mieć muzykę?

Całe zajście pomeczowe wbrew pozorom nie trwało zbyt długo. W przeciwieństwie do sąsiadów zza miedzy- ŁKS-u, widzewiacy nie widzieli sensu w uciążliwym przetrzymywaniu przyjezdnych przez godzinę. Wkrótce więc mogliśmy opuścić stadion i minąwszy brzuchatego pana w czerwonej koszulce, wyładowującego na nas swoje kompleksy (zza kordonu policji oczywiście...), i ponoć (nie widziałem) innej grupki widzewiaków planujących powiedzieć nam "dzień dobry", już o 21.30 ruszyliśmy w drogę do Poznania (mecz zaczął się o 19.00). Samochodowcy dojechali do Poznania zapewne jeszcze przed północą, my autokarami niewiele później, tym niemniej wszyscy spokojnie zdążyli na kursujące o wpół do pierwszej autobusy nocne. Powrót minął niezwykle spokojnie- zdecydowanie głośniej jest w tramwajach po meczu w Poznaniu. Mimo więc opisywanych wyżej ostrych starć słownych, wyjazd okazał się całkowicie bezpieczny i po raz kolejny obalił stereotypy na temat kibiców piłkarskich. Z pełną odpowiedzialnością mogę więc jeszcze raz powtórzyć słowo "sielanka".

Koniec tzw. układu to pewnie najbardziej brzemienne w konsekwencje wydarzenie wyjazdu. Przeglądając opinie internetowe, wielu kibiców niemal triumfuje z tego powodu. Dla nich jest to po prostu powrót do normalności. I nie ma co podważać szczerości ich deklaracji. Inni jednak być może klaszczą pod dyktando większości, choć jeszcze kilka miesięcy temu ich stosunek do Widzewa był zupełnie odmienny. Od teraz w modzie będzie potępianie w czambuł wszystkiego co widzewskie. To nie ma sensu. Próby wymazywania faktów z pamięci zawsze zakrawają o sztuczność, by nie powiedzieć o śmieszność. Żeby była jasność, prywatnie nie znosiłem Widzewa. Ale musiałem i muszę nadal przyznać, że to dzięki "układowi" z Widzewem mogliśmy być świadkami kilkuletniej, pasjonującej walki na doping. Dzięki temu RTS mógł wpaść tak licznie do Areny i obudzić stary turniej z letargu, a nas sprowokować do fantastycznej zabawy w hali. Mogliśmy jechać do Łodzi w liczbie ponad dwóch tysięcy, podziwialiśmy jeszcze liczniejsze wypady Widzewa do Poznania. To wszystko pobudzało nas do działania, mobilizowało do fanatycznego dopingu- wszak to poruta dać się przekrzyczeć przez przyjezdnych. Pamiętacie ostatni mecz z Widzewem w Poznaniu? Kibice obu klubów wymyślali coraz to bardziej skomplikowane oprawy, wyznaczając nowe standardy ruchu ultras. To dzięki temu jesteśmy dziś tu, gdzie jesteśmy, ta samo jak poprzednio nasze charaktery kształtowała kosa z Widzewem. Wiem, że niektórzy kibice powiedzą: "To było piękne, nam się to podobało." I mają rację, lecz muszą spojrzeć na to tak, jak przedstawiłem to powyżej. Że mogli być świadkami wspaniałego kibicowskiego show, że tworzyli coś, co przetrwa w wielkiej historii Kolejorza. My jednak jesteśmy Lech Poznań i w nowej rzeczywistości też damy radę. Co dalej z klasykiem Lech-Widzew? Nie wiem, ale emocji na pewno nam nie zabraknie:).


Mateusz Otta

P.S. Przypominam, na mecz z Wisłą wychodzimy z domu pół godziny wcześniej!

Zarejestruj się na Sportingbet.com, wpłać pieniadze i obstawiaj mecze Lecha Poznań! Teraz nawet do 400pln BONUSU!