Niedziela, ostatni gwizdek sędziego Borskiego, 3,5 tys. widzów cieszy się z pokonania na kameralnym stadionie we Wronkach lidera Ekstraklasy – Wisły Kraków. Skąd przyszło to zwycięstwo? Ostatnie mecze, do których poszczególnie nie mam zamiaru wracać (bo po co się denerwować?), były w skutkach po prostu fatalne. Dosyć już zostało na ten temat powiedziane i napisane. Moim skromnym zdaniem, lepsza gra spowodowana była taką zasadą „spięcia”. Tzn, przyjechał renomowany przeciwnik, prowadzący w lidze, zespół który jeszcze w tym sezonie nie przegrał. Więcej – tylko bytomskiej Polonii udało się urwać wiślakom punkty (remis 1:1 – przyp. red.). Wygrać z takim rywalem jak Wisła, to już „coś”, takim zwycięstwem najłatwiej odzyskać zaufanie fanów – mogli pomyśleć piłkarze Lecha. Dlatego właśnie udało im się wykrzesać z siebie wolę walki i zaangażować się w grę jeszcze bardziej.

Sam mecz był bardzo wyrównany. Opinie po nim, iż lechici zagrali cudownie, olśniewająco, były w moim odczuciu trochę „nadmuchane”. Okazje do zdobycia bramek były zarówno z jednej, jak i drugiej strony. Mieliśmy okresy gry, kiedy Lech miażdżył swoją przewagą. Jednak były momenty, szczególnie w drugiej połowie, gdy to krakowianie zamykali nas na naszej połowie boiska. Paradoksalnie, to właśnie w drugiej części meczu padł, dający zwycięstwo, gol.

Czymś, co szczególnie mnie po tym meczu zastanawia jest… taktyka. Rozumiem, iż wraz z przyjściem Jacka Zielińskiego system gry się zmienił, diametralnie. Mamy klasyczne 4-4-2, przez co gra zespołu w dużej większości oparta jest na skrzydłach. Czy jest to ustawienie dla Lecha dobre? Z Wisłą zagraliśmy przecież (zapewne przez brak napastników) 4-5-1. W tym ustawieniu lepiej odnajduje się przede wszystkim Semir Stilić, który może swoją uwagę bardziej poświęcić temu w czym jest naprawdę dobry – ofensywie. W niedzielę znów czarował spokojem, dokładnymi, prostopadłymi podaniami, potrafił skutecznie przetrzymać piłkę w środku pola. 4-5-1 preferował trener Smuda, gdzie w środku pola lechici grali silnym pressingiem, wymieniali ogromną liczbę krótkich i szybkich podań, przez co zdobywali kolejne sektory boiska. Wg mnie, tej właśnie „środkowej siły” Lechowi Jacka Zielińskiego brakuje…

Chciałbym również zaapelować, aby z tymi zachwytami po niedzieli się jeszcze wstrzymać. Wygrana z Wisłą? Super. Jednak pamiętajmy, że dała nam ona takie same trzy punkty, jakie można zdobyć chociażby w meczu z Odrą czy Piastem (nic tym zespołom nie ujmując). Jedna jaskółka wiosny nie czyni, dlatego poczekajmy, aż zwycięstwa Kolejorza staną się czymś seryjnym, a nie „raz na jakiś czas”. Wierzę, iż zwycięstwo z „Białą Gwiazdą” było momentem przełomowym. Jak już wcześniej wspomniałem, kluczowe znaczenie w następnych meczach może mieć system gry. 4-4-2 czy 4-5-1? Mam nadzieję, że Jacek Zieliński podejmie dobrą decyzję…

Podsumowując – Panie trenerze i drodzy piłkarze – pracować, pracować i jeszcze raz pracować! Wygrane same przecież nie przyjdą. A jak nie przyjdą teraz, to kiedy?