Wywiad z byłym bramkarzem Lecha Poznań, uwielbianym przez poznańskich kibiców - Waldemarem Piątkiem. Serdecznie zapraszam do lektury. Z Waldkiem rozmawiał Adam Mieloch.

Zacznijmy może od przeszłości, która, co tu dużo ukrywać, bardzo Cię doświadczyła. Jednak naturą człowieka jest, że z każdej trudnej sytuacji potrafi dużo wynieść, dużo się nauczyć. Chciałbym zapytać co Ciebie nauczyła, może co w Tobie zmieniła choroba i rozstanie z piłką?
- No tak, choroba to trudne chwile dla mnie. Czego mnie nauczyła? Chyba tego, że trzeba się cieszyć z każdej chwili w życiu, bo dziś coś mamy, jutro tracimy. To samo było z piłką. Choroba w pewnym sensie odebrała mi to, co kochałem, pasję, z którą zawsze trenowałem. Jednak dzięki samozaparciu zostałem przy piłce. Szkoda że nie gram, ale mogę być trenerem.

Jak długo miałeś nadzieję na powrót do futbolu? Było załamanie i opuszczenie rąk czy faktyczna walka, nadzieja i determinacja, aby powrócić na boisko?
- Nadzieję mam do dziś... ale lata lecą, więc młodzi teraz mają szanse. Ja tą szanse dostałem i wykorzystałem jak najlepiej mogłem. Szkoda że tak krótko. Walkę musiałem stoczyć z chorobą, nie opuszczałem rąk, bo chciałem wrócić na boisko. To był najcięższy "mecz" mojego życia. W zasadzie ten mecz jeszcze niestety trwa, nie skończył sie po 90 minutach. Jest dogrywka, na szczęście lżejsza (śmiech). Teraz, tak jak wspomniałem, zostałem przy piłce, uczę młodych jak być wytrwałym w dążeniu do celu, bo w piłce trzeba mieć cele.

No właśnie, postanowiłeś nie rozstawać się do końca z piłką i zostałeś trenerem bramkarzy. Jak podoba Ci się ta profesja i na ile się w niej spełniasz?
- Cieszę się, że zostałem przy piłce, także to nawet nie jest kwestia - czy mi sie to podoba czy nie. Nie wyobrażam sobie żebym, póki co, robił coś innego. Jestem wymagający, bo chcę osiągnąć dużo, by móc być zadowolonym z tego co sprawia mi ogromną przyjemność. Chcę przekazać innym moją wiedzę i umiejętności, jakich ja nabywałem podczas kilku lat.

Co mógłbyś powiedzieć o swoim czasie spędzonym w Lechu? Jak wspominasz kolegów z szatni, atmosferę w drużynie, Twoje relacje z innymi zawodnikami?
- To był piękny czas, który wspominam dobrze. Z chłopakami nadal mam kontakt. Do tej pory, gdy tylko jestem w Poznaniu, zaglądam do „Kotora”, „Kaczora”, „Szeryfa”, „Rejsika”. Jeśli oczywiście są na miejscu. Szatnia była miejscem motywacji, ale i śmiechu, czy żartów. Zawsze wierzyłem, że te chwile wrócą. Nie ukrywam, mieliśmy najfajniejszą drużynę jaka mogła być kiedykolwiek w Lechu. Mam mnóstwo zdjęć, często je oglądam...

Który z rozegranych meczów w barwach Kolejorza utkwił Ci w pamięci najbardziej i dlaczego?
- Każdy mecz był ważny, bo zawsze dawałem z siebie wszystko na boisku, pomimo, że czasem były porażki. Najważniejsze na pewno są dla mnie trofea takie jak Puchar i Superpuchar, bo dołożyłem tam swoją cegiełkę.

Spędziłeś w Poznaniu piękne chwile z drużyną, z kibicami. Doświadczyłeś na własnej skórze niesamowitego dopingu, całej atmosfery jaką tworzą poznańscy fani. Czy uważasz, że Lech Poznań jest w jakimś sensie klubem szczególnym, może magicznym?
- Tak, zawsze uważałem stadion Lecha za coś magicznego. Jak wszyscy fani jednogłośnie zaśpiewali hymn Lecha, to było coś pięknego i każdy doping czy przyśpiewka zagrzewała do walki.

Załóżmy, że w Lechu właśnie zwalnia się etat dla trenera od bramkarskiego fachu i szefowie klubu składają Ci ofertę. Podjąłbyś się takiego wyzwania – pracy w Kolejorzu, a co za tym idzie, powrotu na Bułgarską?
- Może za kilka dobrych lat. Cały czas się uczę i gdybym miał podjąć się trenowania w takim klubie jak Lech, musiałbym osiągnąć pełen profesjonalizm. Jeszcze dużo przede mną. Kiedy będę na to gotowy, to dlaczego nie? Lech jest mi przecież bliski.

Lech miał w ostatnich czasach spore problemy z obsadą bramki. Kupowani byli bramkarze, którzy nie spełniali do końca oczekiwań – Emilian Dolha, Ivan Turina. W tym sezonie przyszedł Grzegorz Kasprzik z Piasta Gliwice. Po niezłym początku i jego spotkał kryzys.
- Hmm... Co do Emiliana Dolhy i Turiny jakoś miałem przeczucie, że długo nie zagoszczą w bramce Lecha. Natomiast na temat umiejętności Kasprzika nie chcę na razie się wypowiadać, bo on sam musi zmierzyć się ze sobą w Lechu, który jest wyjątkowym klubem. Zresztą piłkarze muszą sprostać także oczekiwaniom kibiców, którzy są bardzo wymagający.

Czy Waldkowi Piątkowi czas pozwala, aby zaglądać do Poznania na jakieś mecze Lecha?
- Już dawno nie byłem na meczu w Poznaniu. Do Poznania zaglądam, ale czasu na mecz na razie nie znalazłem, bo mieszkam daleko od stolicy Wielkopolski. To nprawdę ładny kawałek drogi do przejechania. Jak tylko znajdę więcej czasu, na pewno zajrzę, bo teraz czas zajmują mi treningi w Stróżach i opieka nad 4-miesięcznym synem.

Władze Lecha wyszły swego czasu ze świetną inicjatywą, mówię o zorganizowaniu meczu „Dziesiątka dla Piątka”. Mogliśmy ponownie cieszyć się Twoją obecnością w bramce Lecha. Chciałbym zapytać, czy rozmawiałeś ze sternikami Lecha o swojej przyszłości, może proponowali Ci jakąś funkcję na przyszłość, może coś deklarowali?
- Na razie nie deklarowali żadnej funkcji, ale tak jak wspominałem wcześniej, cały czas się uczę. Dlatego gdyby kiedyś jakaś interesująca oferta wpadła - czemu nie? A mecz "Dziesiątka dla Piątka" był dla mnie miłym zaskoczeniem i jednocześnie byłem szczęśliwy, że mogłem znów wyjść na murawę. Doceniam to przedsięwzięcie do dziś.

Wielkie dzięki, czy na koniec chciałbyś coś powiedzieć od siebie kibicom Lecha - czytelnikom LechPoznan.NET?
- Dziękuje, że zawsze ze mną jesteście - to dla moich wiernych kibiców. Często dostaję maile od fanów i to utwierdza mnie w przekonaniu, że swoją grą zostałem w ich pamięci. To mnie bardzo cieszy, bo dla takich fanów chciałbym wrócić na to magiczne boisko.