Chciałbym poruszyć pewien problem, który dotyka nie tylko Lecha Poznań, ale wszystkie kluby naszej Ekstraklasy. Przede wszystkim te, które aspirują do gry w europejskich pucharach. Problem wydaje się oczywisty, jednak często przez frustrację spowodowaną brakiem wyników, nie potrafimy choć w najmniejszym stopniu okazać zrozumienia.

Polska piłkarsko jest na dzień dzisiejszy, co tu dużo mówić, mizerna. Ekstraklasę, chyba tylko dzięki barwnemu przedstawieniu przez stację Canal+ i znakomitym kibicom można nazwać produktem. Jaka jest rzeczywistość? Stan polskiej piłki znamy. Każdy oczekuje wielkich przełomów. Należy jednak okazać włodarzom polskich klubów, pewne zrozumienie. Polska dla większości zawodników (najczęściej zagranicznych) jest tylko przystankiem do dalszej kariery. Jesteśmy tylko furtką do pięknego pałacu, jakim są ligi zachodniej (choć coraz częściej również wschodniej) Europy.

Przykładów jest mnóstwo i nieprzypadkowo przywołam te, rodem z Kolejorza. Hernan Rengifo. Przykład najświeższy - Peruwiańczyk po spędzonym pewnym okresie w Lechu postanawia nie podpisywać nowego kontraktu, głośno mówiąc, że chce przejść do innego klubu. Rafał Murawski. Przy podpisaniu nowego kontraktu dżentelmeńsko umawia się z zarządem, iż w przypadku pojawienia się dobrej oferty będzie mógł odejść. Pojawia się oferta, „Muraś” w Rubinie. Marcin Wasilewski. Jedna dobra runda w Lechu i „Wasyl” do Anderlechtu. Zbigniew Zakrzewski. Pojawia się oferta z „prymitywnego” FC Sion, ale jak się okazuje, dla piłkarza Szwajcaria lepsza niż Polska. Semir Stilić. Oczarował swoją wyjątkową techniką całą Polskę, po czym spuścił z tonu. Od początku jednak zakładał, że Lech jest dla niego tylko pośrednikiem w drodze do lepszego klubu. Prawdopodobnie tej zimy Bośniak przejdzie do Celticu. Robert Lewandowski. Najlepszy napastnik Kolejorza, po udanej rundzie zwrócił na siebie uwagę kilku zachodnich klubów. Myślę, że będzie z nim podobnie jak z Murawskim i latem odejdzie, dając duży zastrzyk finansowy, ale zostawiając ogromną lukę na kluczowej pozycji.

Takich zawodników jest oczywiście dużo więcej. Jaki wniosek? Musimy się niestety pogodzić z tym, że budowanie zespołu jest czymś bardzo trudnym. Budować na konkretnych zawodnikach wręcz nie sposób, gdyż lada dzień może ich nie być. Należy też zrozumieć piłkarzy, którzy chcą w światowym futbolu zaistnieć. W Polsce sytuację mamy taką, że po jednej dobrej rundzie zawodnikowi przeważnie w głowie się przewraca i zaczyna myśleć głównie o zagranicznym transferze.

Jak ma się to wszystko do przyszłości? Uważam, że będzie niestety cały czas tak samo. Szumnie został zapowiedziany Siergiej Kriwiec i jeśli rzeczywiście okaże się graczem nietuzinkowym jak na polskie warunki, może podzielić los Stilicia, który zagrał w Lechu właściwie tylko jedną dobrą rundę, zainteresowali się „Celtowie”, a pomocnik zapewne już spakował się i czeka aż transfer zostanie zrealizowany. To koło będzie w Polsce dalej się w ten sposób kręciło. Dopiero kiedy rywalizacja w lidze będzie na dobrym poziomie, kiedy kluby będą mogły zapewnić piłkarzom regularny start w europejskich pucharach, wtedy możemy liczyć, iż gracze z „wyższej półki” na dłużej zostaną w Lechu, a budowa będzie wreszcie realna. Dojść do tego można tylko za pomocą pieniędzy. Natomiast nie posiadając możnego sponsora sięgnąć można po nie za pomocą europejskich pucharów lub… inkasując za sprzedaż najlepszych zawodników. I tak kółko się zamyka…