Ciepły, majowy wieczór, spotkanie jednej z ostatnich kolejek Ekstraklasy. Tego dnia odbywa się długo oczekiwany mecz rundy. Lech Poznań, jeden z głównych pretendentów do tytułu, podejmuje u siebie aktualnego mistrza kraju… Polonię Warszawa. Nadchodzi godzina 20. Stadion przy ul. Bułgarskiej jest wypełniony w 2/3 swojej pojemności. Kolejni widzowie zajmują miejsca, uprzednio zaopatrując się w przekąski i napoje. Rozlega się pierwszy gwizdek wraz z którym 22 mężczyzn zaczyna uganiać się za piłką. Szare trybuny milczą, z rzadka reagując oklaskami na ładniejsze akcje gospodarzy, sztuczki techniczne. Mija 30 minut meczu. Wreszcie Mateusz Możdżeń, doświadczony kapitan kolejowej jedenastki, umieszcza futbolówkę w bramce czarnych koszul płaskim strzałem z 15 metrów. Ludzie zebrani na trybunach wyskakują ze swoich miejsc, w szale radości wpadając sobie w ramiona. Wydaje się, że stadion zaczyna ożywać, tłumy uradowanych Wielkopolan śpiewają. Nie trwa to jednak długo. Po kilku minutach chwilowego szaleństwa, spontanicznych okrzyków „Kolejorz! Kolejorz!” wraca spokój. Widownia ponownie zastyga w bezruchu, kierując swoje spojrzenia na zieloną murawę i przesuwające się tam sylwetki zawodników.

Może i ten wstęp jest mocno przesadzony, a wielu z Was po przeczytaniu uważa, że ta próba przybliżenia przeze mnie przyszłości ruchu kibicowskiego w Poznaniu jest wysoce nieudolna. Czy rzeczywiście nasza przyszłość może się pisać w aż tak czarnych barwach? Przecież w kraju nad Wisłą należymy do kibicowskiej czołówki i przyszłość wydaje się być świetlana. Do pewnego czasu tak właśnie myślałem, ale czasy się zmieniają. Dostaliśmy Euro, które może stać się w pewnym sensie „koniem trojańskim” dla polskiego ruchu kibicowskiego. Z jednej strony nowe stadiony, chociaż nie zawsze takie jakbyśmy sobie wymarzyli. Jednak różnica pomiędzy radosną twórczością PRL-u a aktualnie budowanymi arenami piłkarskich zmagań, pomimo ich niedoskonałości wynikających z fuszerki budowlańców i projektantów, jest jednak kolosalna. Ktoś powie, że dzięki temu zbliżymy się do zachodu Europy. Nasi ultrasi będą mieli większe pole do popisu, bardziej funkcjonalne sektory, a przede wszystkim dach wpłynie pozytywnie na akustykę stadionu. To z kolei przełoży się na jakość dopingu. Wszystko to prawda. Jednak należy też dostrzec drugą stronę medalu, która nie jest już taka jasna. Zapytacie pewnie – a co mają do tego stadiony? Otóż nowe stadiony swoją pojemnością umożliwią znaczne zwiększenie frekwencji na meczach naszej polskiej ligi. W związku z tym na trybuny zawita masa ludzi, którzy nigdy dotąd nie mieli okazji oglądać na żywo poczynań naszych polskich „gwiazdek”. Wraz z nimi na Bułgarską powinni wrócić także ludzie, niechodzący na mecze z powodu znacznego wzrostu cen biletów, który bądź co bądź, miał miejsce na przestrzeni ostatnich lat. Oczywiście frekwencja będzie wypadkową wielu czynników. Jednak można śmiało założyć, że wzrost będzie znaczny, biorąc pod uwagę obecne ambicje włodarzy Kolejorza i związaną z tym walkę o majstra, nie wspominając o corocznej grze w pucharach. Ta, staje się warunkiem niezbędnym do spełnienia marzeń o silnym Lechu. Na trybuny ludzi przyciągnie także sama ciekawość. Wielu będzie chciało zobaczyć jak wygląda nowy stadion, o którego budowie tyle mówiło się w mediach. To właśnie od nas teraz w głównej mierze będzie zależeć, czy fala nowych kibiców zmieni Bułgarską na modłę zachodnioeuropejskich stadionów - nie daj Boże Anglii, czy jednak przetrwamy. A wraz z nami to, co dotąd udało się zbudować dzięki ciężkiej pracy wielu kibiców. Oczywiste jest, że nie wypełnimy stadionu fanatykami, nie będziemy wstanie dotrzeć do wszystkich. Trzeba zrobić wszystko, aby „nowi” zrozumieli, że niebiesko-białe barwy to świętość, którą należy szanować, a szalikiem zdecydowanie nie powinno się wycierać krzesełka. Oby jak najwięcej osób pojęło, że z drużyną powinno się być na dobre i na złe, zostawać do końca meczu dopingując, pomimo niekorzystnego wyniku. Będzie to nasz mały sukces. Również bardzo istotna będzie współpraca z dziećmi, potencjalnymi przyszłymi kibicami. O wiele łatwiej ukształtować w kibicowskim duchu dziecko odwiedzające stadion wraz z rodzicami niż osoby dorosłe mające pewne nawyki, które nie zawsze są zgodne z naszymi przekonaniami.

Wraz z wzrastającym poziomem infrastruktury, pewne środowiska (czyt. ITI, GW, rząd, Ekstraklasa S.A, PZPN) chcą nam fundować zachodnio-europejski, komercyjny model kibicowania - jeżeli można to tak nazwać. „Kibic w krawacie jest mniej awanturujący się” - ten cytat z happeningu kibiców łódzkiego Widzewa zdaje się oddawać istotę problemu. Panowie z uwielbianej przez nas za swój kunszt i rzetelność gazety, innych mediów i wszelakich związków, spółek odpowiedzialnych za obecny stan polskiej kopanej pomimo swoich olbrzymich chęci nie zapełnią stadionów krawaciarzami z prostej przyczyny. Nasze społeczeństwo nie jest tak bogate jak np. angielskie, a ludzie obecnie pojawiający się na trybunach stanowią w dużej mierze klasę średnią. Ciężko stwierdzić jak zachowają się właściciele klubów w takich miastach jak Gdańsk, Wrocław czy Poznań, kiedy powstaną nowe stadiony, ale wysoce prawdopodobne jest, że ceny biletów spadną. To wszystko w trosce o zwiększenie frekwencji na trybunach, która dziś w takim Gdańsku czy Wrocławiu nijak ma się do przyszłej pojemności tamtejszych stadionów. Wniosek z tego prosty - także Ci mniej zamożni kibice będą mogli wybrać się na mecz. Nie jest jednak tak dobrze jakby mogło się wydawać. Wszyscy wiemy, że Polska wespół z Ukrainą już za 2 lata będzie organizować Euro. Właśnie ta impreza stała się koronnym argumentem do walki z bydłem stadionowym wszelkimi możliwymi środkami i sposobami. Działając w imię zasady „cel uświęca środki”, głównie towarzystwo z Ekstraklasy S.A przy wsparciu rządowego bubla - ustawy o organizacji imprez masowych, najbardziej przykręca nam obecnie śrubę. Dodajmy do tego grono dziennikarzy sportowych, dla których dziennikarska rzetelność to termin z gatunku „since fiction” i mamy aktualny obraz tego, co się dzieje w Polsce. Nie będę opisywał poszczególnych zakazów, nakazów, „reform” wprowadzanych przez Ekstraklasę, ani dziennikarskiej twórczości „panów Szadkowskich”. Mam nadzieję, że większość doskonale orientuje się w temacie. Jeżeli ktoś takiej wiedzy nie posiada, wystarczy, że prześledzi doniesienia medialne na temat kibiców i wyklaruje sobie obraz sytuacji, biorąc poprawkę na obiektywność, której brakuje mediom. Co my możemy zrobić? Wbrew pozorom, nie jesteśmy na straconej pozycji. Nasze interesy reprezentuje Ogólnopolski Związek Stowarzyszeń Kibiców, który walczy m.in. o legalizację pirotechniki i wolność słowa na trybunach. Czy jego działania będą skuteczne? Czas pokaże. Jest natomiast pewne, że jedyna droga do zwycięstwa, to połączenie sił wszystkich przedstawicieli poszczególnych klubów, co już się dzieje. Tylko w ten sposób możemy wywalczyć respektowanie naszych praw przez podmioty odpowiedzialne za polską ligę.

Środowisko kibicowskie boryka się obecnie z wieloma problemami. Wspominałem już o paradoksie Euro i kłopotach związanych m.in. z Ekstraklasą S.A i mediami. Jest jednak jeszcze jedna sprawa, którą warto poruszyć. Mianowicie relacje na linii właściciel klubu-kibice. W tej chwili Lech i jego kibice są wzorem do naśladowania dla całej piłkarskiej Polski. Klub przykłada dużą rolę do współpracy z fanami, budując wielkiego Kolejorza. Tą tezę potwierdza wypowiedź wiceprezesa Lecha, Arkadiusza Kasprzaka, który udzielał wywiadu Gazecie Wyborczej po tym, jak panowie redaktorzy postanowili doczepić się do systemu dystrybucji biletów na mecz wyjazdowy Pucharu UEFA – Niech pan napisze, że Lech chce mieć takich kibiców jakich ma i jest z nimi bardzo szczęśliwy. Ci ludzie dopingują Lecha i pojadą za nim na koniec świata. A teraz zastanówcie się czy takie słowa na temat swoich kibiców byłby wstanie wypowiedzieć Leszek Miklas, prezes Legii? Oczywiście odpowiedź brzmi - nie. Tutaj dochodzimy do drugiego modelu współpracy z kibicami, a właściwie jej braku. Walter i spółka, zamiast traktować kibiców jak partnerów, którzy ramię w ramie razem budują klub, chce doprowadzić do sytuacji, gdzie to klub będzie stroną dominującą. Współpraca z kibicami, albo lepiej powiedzieć ludźmi mieniącymi się ich przedstawicielami, będzie fikcją. Dla nich niezależne Stowarzyszenie Kibiców Legii Warszawa nie ma prawa bytu, bo kibice jasno dali do zrozumienia, że nie będą marionetkami, którymi można dowolnie kierować. Wszystkie afery z kibicami Legii były i nadal są ITI na rękę. Co więcej koncern dokłada własną cegiełkę do budowania wizerunku kibica bandyty. Prosty przykład - „akcja widelec”. Myślę, że gdyby sytuacja ułożyła się inaczej, nie byłoby incydentu w Wilnie, późniejszych wpadek, czy samobójów jak chociażby popularne „jeszcze jeden”. W mojej opinii władze Legii tylko czekały na potknięcie kibiców, może nawet same im w tym pomogły. Praktycznie na nawiązanie normalnych relacji nigdy nie było szans. Obecna sytuacja przedstawia się w dalszym ciągu nieciekawie. Konflikt trwa od kilku lat, po krótkotrwałej odwilży i nadziei na zakończenie sporu wszystko wróciło do poprzedniego stanu. Jakiegokolwiek dopingu i opraw brak. Klub nakłada zakazy stadionowe np. za opuszczenie swojego miejsca podczas meczu, stopniowo eliminując niewygodnych sobie kibiców, a także zabrania wnoszenia flag. Po meczu z Ruchem Chorzów i okrzyku „jeszcze jeden”, kiedy to ochrona siłą wyprowadziła gniazdowego, kryzys jeszcze bardziej się pogłębił. W międzyczasie budowany jest nowy/stary stadion, który jeszcze tego roku ma zostać oddany do użytku i wtedy przekonamy jak to wpłynie na całą sytuację. Warto podkreślić, że klub robi co tylko może, aby warszawscy kibice nie mogli wejść na sektory gości. Jak to wszystko ma się do Lecha? Cóż, nie oszukujmy się, Jacek Rutkowski nie będzie sternikiem klubu wiecznie. Prędzej czy później klub zmieni właściciela. Ten dzień wbrew pozorom może nadejść już za kilka lat. W tym momencie należy sobie zadać pytania: Co jeśli Lechowi trafi się taki Walter? Co jeśli nowy właściciel będzie chciał sobie podporządkować trybuny? Legia należała do czołówki polskiego ruchu kibicowskiego praktycznie w każdej dziedzinie - tak jak teraz my. Nie oszukujmy się, kibice Legii przegrywają walkę z ITI. Czy nasza przyszłość będzie podobna?

W poprzednich akapitach pisałem o aktualnych zagrożeniach, które nas dotykają i zmianach zachodzących na naszych oczach. Było wiele słów o walce, o tożsamość trybun. Jak tę tożsamość zachować? Moim zdaniem kluczem do sukcesu jest jedność wszystkich grup kibicowskich - od piknika do fanatyka. Nie pomogą nam podziały, a nasz głos będzie słyszalny dopiero wtedy, kiedy zgromadzimy się wszyscy pod jednym sztandarem. Obecnie organizacją ruchu kibicowskiego na Lechu zajmuje się Stowarzyszenie „Wiara Lecha”. To właśnie stowarzyszenie stawia czoła medialnej nagonce skierowanej przeciwko kibicom, walczy w strukturach OZSK o nasze prawa, jest organizatorem wielu akcji, m.in. o charakterze dobroczynnym, patriotycznym, organizuje wyjazdy, współpracuje z ultrasami. Nie ukrywajmy – każdy, chodź czasami się do tego nie przyznaje, czuje w sercu dumę, kiedy czyta o dokonaniach ludzi skupionych w strukturach WL. Lubimy, kiedy przykleja nam się metkę „najlepszych kibiców w Polsce”. Patrzymy z uznaniem, czasami wręcz z niedowierzaniem, na kolejne popisy ultrasów. Nawet ludzie, którzy na stadion przy ul. Bułgarskiej nie uczęszczają często, podkreślają jakie niebagatelne znaczenie ma atmosfera, która tam panuje. Wszystko pięknie… tylko jak wspominałem na początku - czasy się zmieniają. Dlatego żeby stawić czoła przyszłości, WL musi stale się rozwijać. Obecnie liczy około tysiąca osób. Pewnie nigdy nie osiągnie poziomu choćby Stowarzyszeń kibiców Manchesteru United, czy „Socios” Barcelony pod względem ilości członków. Jednak, podkreślę raz jeszcze, nie stoimy na straconej pozycji. WL to nie sztywne struktury, ale przede wszystkim ludzie, których łączy jedna pasja, jeden klub. Miejsce znajdzie się dla każdego, któremu nie obce jest dobro Lecha. Tylko silne Stowarzyszenie, reprezentujące tysiące kibiców, będzie mogło stawić czoła człowiekowi pokroju Waltera, chcącemu na siłę wtłoczyć angielskie standardy. Także nadal kierować ruchem kibicowskim w obliczu napływu na stadion masy nowych ludzi. Przede wszystkim natomiast jeszcze skuteczniej egzekwować nasze prawa w kontaktach z klubem, PZPN-em i Ekstraklasą S.A.