Kiedy Lech Poznań trafił na Sporting Braga wydawało się, że na tym etapie rozgrywek Ligi Europejskiej lepiej być nie mogło. Portugalczycy uznawani byli za rywala w zasięgu Kolejorza. Za rywala, którego mistrz Polski może, a nawet powinien przejść. Tak się jednak nie stało. Dlaczego skoro pierwszy mecz okazał się dla podopiecznych Jose Mari Bakero zwycięski?

Powód porażki leży w meczu rewanżowym, a dokładnie w jego pierwszej połowie. Lech zagrał w niej katastrofalnie słabo. Na tyle słabo, że dał sobie strzelić dwie bramki, które w ostateczności dały rywalom awans do dalszej fazy rozgrywek.

Lech jednak wcale tak źle zagrać nie musiał. Ciężko mi to pisać, ale śmiem twierdzić, że poznaniacy zagrali tak na własne życzenie, a właściwie swojego trenera - Jose Mari Bakero. Hiszpan po raz kolejny wystawił nową jedenastkę, a na dodatek większości piłkarzom pozmieniał pozycje. Nie wiedzieć czemu Stilić zagrał w ataku, a Rudnevs na lewej pomocy. Dokładając do tego Kikuta na prawym skrzydle, Kriwca jako środkowego pomocnika, a także zaliczającego debiut w europejskich pucharach Huberta Wołąkiewicza na boku defensywy, Bakero zyskał mieszankę, która wybuchową się jednak nie okazała. Piłkarze mistrza Polski przez pierwsze 45 minut zastanawiali się co mają ze sobą zrobić na boisku, a kiedy już wpadali na jakiś pomysł to albo tracili piłkę, albo bramki.
I dopiero powrót do podstawowego ustawienia z wysuniętym Rudnevsem i podającym mu Stiliciem sprawił, że niebiesko-biali zaczęli choć trochę sprawiać wrażenie rozumiejącej się drużyny. Na ocknięcie się z letargu nie starczyło jednak czasu. A szkoda, bo szansa na przedłużenie gry w europejskich pucharach była naprawdę duża.

I teraz, przez moim zdaniem nieudolne posunięcia Hiszpana, na grę w Europie będzie trzeba czekać kolejny rok. Miejmy nadzieję, że tylko rok...

Łukasz Matuszewski