Do napisania tego tekstu zabierałem się już od jakiegoś czasu. Ciągle coś stawało na drodze. Jednak nadchodzący 3 maja zmobilizował mnie i… oto jest :-) Życzę dobrej lektury.

Kolejna rocznica. Jedna z wielu obchodzonych w wolnej Polsce. Pod pomnikiem odbywają się oficjalne uroczystości, zostały złożone kwiaty, płonie kilka zniczy. Powoli, tego słonecznego dnia, rozchodzą się już ostatnie grupki delegacji różnych związków, oficjeli, nielicznych kombatantów. Tak w skrócie wygląda schemat większości tego typu uroczystości. Pod pomnikami, tablicami i na grobach bohaterów znicze zapalają członkowie rodzin i nieliczni, którzy pamiętają, którym zależy. O niektórych datach większości społeczeństwa przypomina kartka w kalendarzu czy też wzmianka w TV lub gazecie. Smutne? No cóż - rzeczywistość. Na lekcjach historii każdy z nas słyszał m.in. o II wojnie światowej, o tym jak Hitler wraz z Stalinem podzielili tort o nazwie „Polska” między siebie. Kraj nad Wisłą miał się już nigdy nie odrodzić. Stało się jednak inaczej. Myślę, że ten kawałek historii będzie najlepszym punktem wyjścia do dalszych moich rozważań.

Pokolenie Polaków żyjące w latach wojny było zupełnie inne od tego dzisiejszego i to w bardzo pozytywnym tego słowa znaczeniu. To właśnie za jego przyczyną powstało Polskie Państwo Podziemne. Ewenement na skalę światową. Wysiłkiem dziesiątek tysięcy naszych rodaków Polska trwała w każdej płaszczyźnie codziennej egzystencji. Poczynając od szkolnictwa, wydawania książek, czy czasopism. Kończąc na ramieniu zbrojnym w postaci takich organizacji jak AK i NSZ. Ludzie ci byli wychowywani w zupełnie innych realiach niż te znane nam dzisiaj. Realiach szacunku dla Polski, Ojczyzny, niedawno odzyskanej niepodległości.

Przed II wojną światową to rodzina była jednym z głównych miejsc kształtowania się postaw patriotycznych. Niestety światowa pożoga doszczętnie wyniszczyła nasz kraj pod każdym względem – także tym demograficznym. Po wojnie pojawili się czerwoni towarzysze z „bratniego” nam Związku Sowieckiego. Za pomocą sierpa i młota skutecznie lecząc masy polskiego proletariatu z okowów burżuazyjnego ucisku. Polskich „faszystów” z AK i, przede wszystkim, NSZ mordowano potajemnie w ubeckich katowniach. Często także skazując ich na kary śmierci lub długoletniego więzienia. W ten oto sposób nowa władza skutecznie rozprawiła się z rakiem toczącym Rzeczpospolitą. Już nic nie stało na drodze do socjalistycznego raju, u którego bram stał sam wujek Stalin serdecznie witając nowych towarzyszy.

Przez kilkadziesiąt lat komunistycznej propagandy, której nieobce było m.in. fałszowanie historii, próbowano wymazać naszą tożsamość narodową. Wszelkie te próby były podejmowane w imię utopijnej wizji chorego komunizmu. Kolejne pokolenia, którym przyszło rodzić się i żyć w socjalistycznej Polsce tylko ten obraz utrwalały. W ten sposób dochodzimy do roku 1989. Komunizm zaczyna z impetem upadać i lądować na śmietniku historii. Pojawia się „nowa” Polska. Nowa tylko w cudzysłowie, bo tak naprawdę komunistyczna mentalność cały czas pozostała w Polakach. Skutki tego odczuwamy do dziś. W podejściu do patriotyzmu nie zmienia się nic.

Ludzie, którzy powinni utrwalać te wzorce w swoich dzieciach nie robią tego z bardzo prostego powodu. Ich samych tego nikt nie nauczył. Przykładowo popatrzcie sami na siebie, swoje rodziny, znajomych – ogólnie rzecz ujmując otoczenie. Czym jest dla was patriotyzm? Jakie macie podejście do rocznic, świąt narodowych typu np. 11 listopada? Co wiecie na temat Powstania Wielkopolskiego, historii naszego kraju? A wreszcie, kto z was, ilu ludzi w waszej miejscowości, osiedlu, wywiesza biało-czerwoną flagę? Właśnie! Wywieszanie flagi. Tutaj widać jak na dłoni jak bardzo jest źle. Poza władzami, które robią to z obowiązku na ten oczywisty gest zdobywają się nieliczni. Z ogniska płonącego przed wojną, obecnie zachowały się jedynie żarzące się węgle. I tylko takie wydarzenia jak śmierć Jana Pawła II, albo tragedia smoleńska są w stanie rozniecić jego płomienie na krótki czas.

Mamy XXI wiek, świat rozwija się w zawrotnym tempie. Z resztą podobnie jest z nami. Szkoła, praca, impreza, zakupy, wymieniać można w nieskończoność. Ciągle gdzieś pędzimy. Świat się skurczył – latamy na wakacje do tropikalnych oaz spokoju, prowadzimy interesy z ludźmi, którzy siedziby swoich firm mają na innych kontynentach. I to wszystko za pomocą Internetu! Kilometry i mile już nie stanowią przeszkody. Prasa, radio, telewizja, Internet – jednym słowem mass media zasypują statystycznego Kowalskiego ogromem informacji. W dobie walki o widza i klienta nikt nie przebiera w środkach. Liczy się to, co jest głośne, krzykliwe, straszne - co przyciąga uwagę. Każdemu z nas brakuje dziś czasu żeby przebić się przez ten medialny bełkot i wybrać informacje wartościowe, godne uwagi. Do tego dochodzi wszechobecny zachwyt nad Europą zachodnią.

To wprost nieprawdopodobne, jak większość naszego społeczeństwa chłonie trendy, nie zastanawiając się nad tym czy jest to dobre. Czy w ogóle tego potrzebujemy? Wielu mówi, „ale przecież na zachodzie tak jest” i to bywa ostatecznym argumentem. Nikogo tutaj oczywiście nie zaskoczę. Słowa takie jak Honor, Ojczyzna, tożsamość narodowa, niewiele dziś znaczą, są po prostu niemodne wśród młodych ludzi. Modna za to jest tzw. europejskość i wartości materialne ograniczające się do tego, jaki kto ma dom, samochód, gdzie jedzie na wakacje.

Większość z was, którzy teraz czytacie te słowa pewnie słyszała określenie „polski ciemnogród”. Ma ono działać na zasadzie kontrastu z „oświeconym i nowoczesnym zachodem”. Idąc dalej, trzeba przyjrzeć się polskiej szkole. To właśnie ona zajmuje się kształtowaniem charakterów młodych Polaków. Teraz niech każdy sięgnie pamięcią i przypomni jak owe kształtowanie wyglądało/wygląda w jego przypadku? Akademie, przedstawienia, podczas których recytowane są wiersze, śpiewane pieśni, hymn narodowy. Obecni nierzadko przedstawiciele władz miejskich, gminnych. Wszystko poważne, uroczyste, wręcz kipiące patosem – wygląda znajomo?

Większość młodego pokolenia takie rzeczy zwyczajnie nudzą. Forma, którą od lat obiera nasze szkolnictwo jest stara i niedostosowana do dzisiejszych czasów. Generalizuję? Może faktycznie trochę tak, bo czasami trafiają się jeszcze nauczyciele, którzy potrafią podejść z tematem do młodzieży w taki sposób, żeby ich zaintrygować, zainteresować. Jednak tacy ludzie są zwykle odstępstwem od normy. Podsumowując. Rodzina zatraciła swoją rolę, media bagatelizują temat na całej linii, a w zamian coraz bardziej biorą się za kreowanie nowej tożsamości „Europejczyka”. Wyżej wspominana szkoła nie radzi sobie zwyczajnie już od lat. No to, kto ma zadbać o naszą tożsamość? Jest tylko jedna odpowiedź. Musimy zrobić to sami!

Tak, to właśnie my kibole musimy dziś walczyć o przetrwanie polskości wśród biernej większości naszego narodu. Jesteśmy jedną z nielicznych, jeśli nie jedyną grupą społeczną, która dzięki zasięgowi swojego oddziaływania i potencjałowi ludzkiemu może skutecznie walczyć o polskość. Wszystko powinno zacząć się od Kotła i nas samych - fanatyków. To Kocioł nadaje ton trybunom i w tej sytuacji także powinien stanowić siłę napędową. W pierwszej kolejności musimy dotrzeć do najmłodszego pokolenia. Do dzieci w wieku szkolnym, gimnazjalistów, młodzieży. Każdy z nich reaguje pozytywnie na słowo „Kolejorz”.

W tym tkwi nasza siła, której nie ma choćby szkoła. Na stadion dzieciak przychodzi bardzo chętnie. Dla niektórych mecz staje się niezwykłym przeżyciem. Żadna szkoła nie oferuje takich emocji. Dlatego powinniśmy łączyć miłość do Lecha z propagowaniem patriotyzmu, wiedzy o Powstaniu Wielkopolskim, propagowaniem polskości. Muszą być to jednak metody niekonwencjonalne, pasujące do klimatu stadionu, czego przykładem może być np. prezentowanie opraw meczowych o tematyce patriotycznej. Na początku tekstu wspominałem o pokoleniu II wojny światowej. Nie zrobiłem tego przypadkiem. Uważam bowiem, że pomiędzy fanatykami, ludźmi trybun a ludźmi II wojny światowej, szczególnie żołnierzami NSZ, istnieje pewne podobieństwo. Oni walczyli dla sprawy, jaką była Polska. Świadomi zagrożenia swojego życia. Tego, że śmierć czai się za każdym rogiem. Robili to, co do nich należało walcząc o wolną Polskę, choć nie było to łatwe i wymagało wielu wyrzeczeń.

Tak samo my dziś stajemy do codziennej walki o to jak będą w przyszłości wyglądać nasze trybuny. Robimy wszystko by przetrwał ich niepowtarzalny charakter. Nie dla pieniędzy, czy innych korzyści materialnych. Przede wszystkim dla pasji. Dlatego, że jesteśmy bezgranicznie oddani swoim klubom, ich barwom, historii, tradycji. Lech Poznań nieodłącznie wiąże się z Wielkopolską, z Poznaniem. Dla nas to lokalny patriotyzm. Zastanawiacie się więc co robić? Przede wszystkim wymagać od siebie! „Wymagajcie od siebie, choćby inni od was nie wymagali” - powiedział papież Jan Paweł II.

Zamiast oglądać kolejne bzdurne programy z przykładowym Kubą Wojewódzkim na czele, lepiej weźcie książkę i poczytajcie o historii Wielkopolski, Poznania, Polski. Siedzicie w necie? Doda i kolejny skandal z jej udziałem, nie umywa się nawet do losów żołnierzy NSZ. Widząc kolejne inicjatywy WL nie ma sensu zwlekać. Udział w Marszach, spotkaniach Kibolskiego Klubu Dyskusyjnego, dbanie o groby Powstańców Wielkopolskich – jest okazją do pielęgnowania patriotyzmu czynem. Możliwości jest bardzo wiele. Może akurat Ty, który dotrwałeś do tego momentu i czytasz kolejne słowa tego tekstu masz jakiś pomysł?

Masowość piłki nożnej, jej popularność, stale poprawiająca się infrastruktura, powodują, że na naszych polskich stadionach pojawia się coraz więcej kibiców. Są wśród nich przedstawiciele wszystkich grup społecznych. Począwszy, od robotnika fizycznego po biznesmena, od dziecka, które stawia pierwsze kroki w kibolskim rzemiośle po ludzi w wieku emerytalnym, chodzących na Kolejorza całe życie. To setki tysięcy osób przewijających się przez trybuny. Kolejne tysiące członków ich rodzin, przyjaciół, znajomych, kolegów z pracy, szkoły, studiów, z którymi się komunikują, spotykają. Potencjał jest ogromny, trzeba tylko go właściwie wykorzystać. Pracy mamy wiele. Jesteśmy dopiero na początku drogi, ale w końcu… „My jesteśmy Lech Poznań – dla nas nie ma niemożliwe”. To hasło zobowiązuje.

Aktyn