Co prawda zarząd rozpoczyna właśnie nową politykę transferową, opierającą się głównie na sprowadzaniu do Kolejorza młodych i perspektywicznych zawodników, lecz jak zapowiedział prezes Lecha Karol Klimczak, miejsce dla doświadczonych graczy też ma się znaleźć. I takim wzmocnieniem ma być właśnie 28-letni Łukasz Trałka. 

Trałka to zawodnik, który w zeszłym sezonie rozegrał 25 meczów dla stołecznej Polonii i strzelił jedną bramkę. Piłkarską karierę rozpoczynał w Błekitnych Ropczyce, z którego trafił w sezonie 2001/2002 do Igopolu Dębica. Gra na pozycji środkowego pomocnika.

Jest również reprezentantem Polski - rozegrał w biało-czerwonych barwach 6 meczów, jednakże należałoby nadmienić, że były to przeważnie spotkania w czasie zgrupowań polskiej kadry złożonej tylko z zawodników T-Mobile Ekstraklasy, w dodatku z mało utytuowanymi rywalami (m.in. Litwa, Irak, Bośnia i Hercegowina).   

Trałka to zawodnik, który z pewnością wzmocnił by rywalizację w drugiej linii zespołu Lecha. Mógłby być dobrą alternatywą dla grającego w kratkę Dimitrije Injaca lub dobrym zmiennikiem za Rafała Murawskiego. W przypadku jego przyjścia upada prawdopodobnie temat transferu Miroslava Bożoka z GKS-u Bełchatów, grającego również na pozycji środkowego pomocnika.

Prezes zarządu oprócz kliku wyświechtanych regułek, które są charakterystyczne dla takich podsumować zdradza klika ciekawych faktów związanych z funkcjonowaniem klubu, polityką kadrową, transferową i biletową.

Wynotowaliśmy kilka najciekawszych kwestii poruszonych przez Prezesa Klimczaka:

Transfer Artjoma Rudniewa:
- około 25% kwoty transferowej trafi do węgierskiego klubu, z którego Łotysz trafił do Lecha
- HSV rozegra z Lechem mecz towarzyski w Poznaniu przed końcem czerwca 2013 roku
- Lech zagwarantował sobie kilkanaście procent od kolejnego transferu Łotysza

Polityka transferowa:
- szukamy realnych wzmocnień, a nie uzupełnień kadry
- możemy spodziewać się kilku transferów
- pozycje, które wymagają wzmocnienia to np. ofensywny pomocnik, napastnik
- rozmawiamy z klubami, ale także z wolnymi zawodnikami

Cele na nowy sezon:
- awans do fazy grupowej Ligi Europy
- minimum ligowe to awans do europejskich pucharów, walczymy jednak o najwyższe cele

Polityka biletowa:
- ceny wejściówek są na właściwym, dostępnym poziomie i nie będą zmieniane
- klub będzie starał się ułatwić kibicom dostęp do biletów

PS Doceniamy chęci twórców LechTV jednak trudno nie odnieść wrażenia, że muzyka z intra do rozmowy brzmi jakby była żywcem wyjęta z jakiegoś filmu porno. ;-)

Można dziś przeczytać w wielu miejscach, że „Ivan Djurdjević zostaje w Lechu na następny sezon”. Rozumiem, że jest w tym sporo prawdy?
Tak, to prawda. Mam jeszcze rok ważnej umowy z Lechem i razem z klubem zdecydowaliśmy wypełnić ten kontrakt. Będzie on dla mnie ostatnim w Lechu, a także w moim życiu. Zawsze mówiłem, że chcę zakończyć tutaj swoją karierę. W rozmowie z dyrektorem Piotrem Rutkowskim zdecydowaliśmy, że przez ten rok będę w klubie jeszcze przydatny jako zawodnik. Mam już swoje lata i moją rolą jest być zawodnikiem, jak to mówię, „na wszelki wypadek”. Może w minionym sezonie nie grałem aż tak dużo, ale były mecze, gdzie przydałem się zespołowi. Akceptuję swoją rolę i dla mnie to jest bardzo fajna sprawa móc tu zakończyć karierę. Oby tylko ten rok był dobry dla Lecha. Mam nadzieję, że zrobimy sporo dobrego dla klubu. Fajnie byłoby zdobyć mistrzostwo, a także przeżyć sukces w Lidze Europy.

Wiesz, Paolo Maldini grał do 41. roku życia.
Ogólnie na wschodzie tak jest, że bardzo dużo zagląda się w metrykę. Wiesz, jestem zdrowy, dbam o siebie, czuję się dobrze, ale to będzie ostatni rok i wystarczy. Dla mnie to jest indywidualna sprawa i taką podjąłem decyzję. Nikt mnie nie zmusza do zakończenia kariery, a ta decyzja jest w pełni moja.

A czy z trenerem Mariuszem Rumakiem rozmawiałeś na ten temat?
Z trenerem mieliśmy rozmawiać jakoś przed rozpoczęciem nowego sezonu, ale dla mnie zdanie klubu zostało jakby wyrażone przez dyrektora Piotra Rutkowskiego.

Czy były takie myśli żeby już po tym sezonie zawiesić buty na kołku?
Wiesz, klub stwierdził, że przez ten rok będę jeszcze dla zespołu przydatny jako zawodnik i tego się trzymam. Ja zawsze mówiłem, że klub jest dla mnie najważniejszy. Jeżeli ja jestem przydatny dla Lecha, to jest to dla mnie bardzo fajna sprawa. Starsi zawodnicy w klubie odgrywają też ważną rolę. Tacy piłkarze jak ja, „Kotor”, czy „Muraś” zawsze możemy przekazać jakąś swoją wiedzę młodszym. Bardzo fajnie, że Kolejorz chce budować drużynę na wychowankach, tylko oni nie będą od razu grać na równym, stabilnym poziomie. I tu jest nasza rola by im w tym pomóc, pokazać jak pod taką sporą presją grać na równym poziomie. To dotyczy także zawodników przychodzących do klubu, którym trzeba pomóc dobrze się z drużyną zintegrować i grać na maksimum dla Lecha.

Rozmawiał ADAM MIELOCH

Obecnie w kadrze poznańskiego Lecha znajduje się jeden boczny pomocnik z prawdziwego zdarzenia. Mowa tu oczywiście o Aleksandarze Tonewie. 22-letni piłkarz słynie z niezłego uderzenia z dystansu, którego jednak zdarza mu się nadużywać. Często bowiem zagrania Tonewa są zbyt egoistyczne i niecelne. Przed młodym Bułgarem, który może grać także za napastnikiem jeszcze dużo pracy.

Sztab szkoleniowy Lecha przy obsadzaniu bocznych rejonów boiska często ratował się pomocnikami, którzy niekoniecznie byli typowymi skrzydłowymi. Tak było w przypadku Siergieja Kriwca oraz Mateusza Możdżenia. Efekty takich działań były różne. Białorusin w minionym sezonie wyraźnie rozczarowywał, z kolei 21-letni Polak kilkukrotnie pokazywał się z dobrej strony.

Na skrzydła przesuwani byli także nominalni napastnicy – Bartosz Ślusarski czy Vojo Ubiparip. Były to jednak rozwiązania doraźne, wynikające przede wszystkim ze zbyt szczupłej kadry Kolejorza. Pod względem sportowym decyzje te także nie były zbyt korzystne dla gry zespołu. Zarówno Ślusarski, jak i Ubiparip na skrzydłach zwyczajnie rozczarowywali.

Może się okazać, że władze Lecha nie muszą szaleńczo szukać wzmocnień bocznych sektorów boiska. Poznaniacy w zanadrzu mają bowiem dwóch zawodników wypożyczonych z klubu: Jacka Kiełba i Jakuba Wilka. Obaj piłkarze mogą bez problemu grać w bocznych rejonach boiska. Z jakim skutkiem? Na dzień dzisiejszy trudno przewidywać.

Niespełna 27-letni Wilk ostatnie pół roku spędził w Lechii Gdańsk. Wychowanek Kolejorza został tam przesunięty na lewą obronę i głównie na tej pozycji występował. Piłkarz początkowo nie wnosił za wiele do gry swojego nowego klubu, jednak w końcówce sezonu potrafił błysnąć golami, dzięki którym Lechia zdobywała punkty w meczach ze Śląskiem (1:1) i Legią (1:0).

Z kolei Jacek Kiełb cały miniony sezon spędził w Koronie Kielce, drużynie z której w 2010 roku przyszedł do poznańskiego Lecha. 24-latek nieźle rozpoczął przygodę ze swoim dawnym klubem, jednak z czasem forma piłkarza mającego na koncie dwa występy w reprezentacji Polski spadła. Zawodnik w końcówce sezonu pełnił w Kielcach głównie role rezerwowego, wchodząc na plac gry w drugich połowach meczów.

Już zimą zespół opuścił Marciano Bruma. Holender rozegrał w niebiesko-białych barwach zaledwie 6 ligowych spotkań. 28-letni obrońca po spędzeniu w Poznaniu rundy jesiennej rozwiązał w lutym kontrakt z Kolejorzem. Powodem tej decyzji miała być sytuacja rodzinna holenderskiego defensora.

Bruma został ściągnięty do Lecha w ostatniej chwili, by zastąpić leczącego długotrwały uraz Marcina Kikuta. Kontuzja nogi sprawiła, że mający na koncie dwa występy w narodowych barwach Polak wrócił do gry dopiero w lutym tego roku. Mimo długiego rozbratu z piłką niespełna 29-letni piłkarz w końcówce minionego sezonu pokazał się z całkiem dobrej strony. Wszystko wskazuje jednak na to, że pochodzący z Barlinka piłkarz w lecie opuści Kolejorza.

Kikut, którego kontrakt wygasa w czerwcu tego roku wygryzł ze składu Grzegorza Wojtkowiaka. Powołanemu do szerokiej kadry na Euro zawodnikowi – podobnie jak wspomnianemu "Kikiemu" – z końcem czerwca wygasa umowa z Lechem. Kapitan Kolejorza znalazł już jednak nowego pracodawcę. Będzie nim TSV Monachium, klub niemieckiej 2. Bundesligi.

Kto w przyszłym sezonie będzie występował na prawej obronie Lecha? Media spekulują, że następcą wspomnianych zawodników może być Paweł Olkowski. 22-letni piłkarz Górnika Zabrze dał się poznać w minionym sezonie jako zawodnik, który oprócz niezłych walorów defensywnych posiada także umiejętność wyprowadzania akcji ofensywnych.

W klubie jest także Tomasz Kędziora, który jest pełnoprawnym członkiem pierwszej drużyny Lecha Poznań od rundy wiosennej sezonu 2011/12. Niespełna 18-letni piłkarz wciąż jednak czeka na ligowy debiut w barwach Kolejorza. Trudno się zatem spodziewać, że wskoczy on nagle do pierwszego składu poznańskiej drużyny.

- Jestem kibicem Lecha od dziecka. Zawsze chciałem grać w tym klubie i marzę by zdobyć z Lechem mistrzostwo. Mam nadzieję, że ten cel uda się zrealizować już w nadchodzącym sezonie – powiedział cytowany przez oficjalną stronę klubu zawodnik.

Dodatkowo w nowym kontrakcie „Ślusarza” znalazł się zapis, który po zakończeniu sezonu 2012/13 pozwala przedłużyć umowę z piłkarzem o kolejny rok. Bartosz Ślusarski wrócił do Lecha – w którym zaczynał swoją seniorską piłkarską karierę – półtora roku temu.

Od tamtej pory pochodzący z Szamocina piłkarz rozegrał w niebiesko-białych barwach 23 spotkania ligowe, w których zdobył… 2 bramki. O zaproponowaniu Ślusarskiemu nowego kontraktu zadecydowały prawdopodobnie jednak inne walory piłkarskie.

30-letni zawodnik jest waleczny, umie grać ciałem, przepychać się z obrońcami rywali, a także grać tyłem do bramki – czyli posiada wszystkie cechy, które są charakterystyczne dla napastników, mających chroniczne problemy ze zdobywaniem goli.

Wkleilibyśmy kompilację z bramkami Bartosza Ślusarskiego, które ten zawodnik zdobył w zakończonym niedawno sezonie T-Mobile Ekstraklasy. Niestety 30-latek zakończył rozgrywki w sezonie 2011/12 bez gola na koncie.

Kibicujesz Lechowi, ale na boisku plączą ci się nogi? Nie poddawaj się! Może i ty w końcu zostaniesz dostrzeżony i dostaniesz kontrakt w Kolejorzu. ;-)

Iks

Prezes Warty dla Przeglądu Sportowego:

- Trwają negocjacje, ale nie mam zamiaru dopłacać jeszcze więcej, żeby koniecznie grać na Stadionie Miejskim. Możliwy scenariusz wygląda następująco: najpierw dostosujemy nasz obiekt do wymogów I ligi, a następnie spróbujemy tam zmajstrować coś więcej. Gdyby na nasz mały stadion przychodzili wierni kibice, wyglądałoby to inaczej, niż na tym kolosie, którego bardzo trudno byłoby nam zapełnić. Na razie widzę więcej plusów gry w "Ogródku" niż przy Bułgarskiej.

Głupio byłoby napisać "nareszcie", bo  jednak nigdzie nie jest napisane, że stadion przy ul. Bułgarskiej miał służyć tylko i wyłącznie Lechowi. Jednak ciężko nie odnieść wrażenia, że taki obrót sprawy - Warta wraca do Ogródka - wszystkim wyjdzie na dobre. Samej Warcie, która wróci na stadion "na swoją miarę", zwłaszcza jeśli chodzi o faktyczną liczbę przychodzących na jej mecze kibiców oraz z opłatami mniejszymi o połowę. Stadionowi Miejskiemu: wiadomo, może w końcu z murawą będzie lepiej. A także Kolejorzowi: stadion przy Bułgarskiej znów będzie stricte stadionem Lecha.

Kara jaka została nałożona na Bośniaka to 6 meczów dyskwalifikacji oraz 20 tys. złotych grzywny. Wiadomo, że piłkarzowi kończy się z końcem czerwca kontrakt w Lechu, ale mimo to, Stilić nie będzie mógł zagrać w nowym klubie, gdyż kara ma charakter rangi mistrzowskiej. Oznacza to, iż zawodnik będzie ją musiał odbyć nawet w nowej lidze.

Przypomnijmy, że do zdarzenia doszło po powrocie lechitów z wyjazdowego meczu w Łodzi. Wóczas piłkarze spotkali się z kibicami na poznańskim Placu Wolności, by podziękować za wsparcie w minionym sezonie oraz świętować wspólnie powrót do europejskich pucharów. Wtedy to, Semir Stilić zabrał mikrofon trenerowi Rumakowi i zaintonował "Legia to ku*wa".

Warto też wspomnieć idiotyczne tłumaczenia Stilicia, który przepraszając za swoje zachowanie mówił, że tak naprawdę nie wie co oznacza słowo jakiego użył.

Rudniew na przełomie dwóch sezonów w rozgrywkach ekstraklasy zdobył dla Kolejorza 33 bramki, 22 z nich strzelił w niedawno zakończonym sezonie, sięgając tym samym po koronę Króla Strzelców.

Aktualizacja (11.05.2012): "Artiom Rudnev odchodzi z Lecha Poznań i w przyszłym sezonie występował będzie w niemieckim HSV. Kluby porozumiały się w sprawie transferu definitywnego, zaś zawodnik podpisał indywidualny kontrakt z zespołem Bundesligi" - poinformował oficjalnie poznański klub.

Pewnie część z Was uzna, że się czepiam, ale ja po prostu lubię stąpać twardo po ziemi. Przyznam szczerze, że moim zdaniem za sukcesem Lecha stoi bardzo duża dawka szczęścia, niekoniecznie poparta czysto piłkarskimi umiejętnościami.

Oczywiście szczęście sprzyja lepszym, jednak trudno nie odnieść wrażenia, że osiągnięcie celu nie jest w tym przypadku dotarciem do mety, lecz do kolejnego startu. Kolejorz nie ma bowiem drużyny gotowej do rywalizacji w Lidze Europy. Poznaniacy nie grali ostatnio wielkiej piłki, a mecze Lecha nie były wielkimi wydarzeniami.

Które spotkanie Lecha za kadencji trenera Rumaka mogło zachwycić? Bezbramkowy remis z Wisłą w Krakowie był niezłym otwarciem. W Białymstoku wystarczyło, że przeciwnik posłał do gry dwóch bardzo szybkich zawodników – Kupisza i Makuszewskiego – a poznańska defensywa nie wiedziała co się dzieje.

Co zapamiętamy z meczu ze Śląskiem Wrocław? „Świetną” grę Piotra Celebana i fakt, że Vojo Ubiparip – który pewnie w następnym sezonie będzie naszym pierwszym napastnikiem – nie potrafi trafić do bramki z kilku metrów. Ok, czepiam się – wypunktowaliśmy przyszłego mistrza.

Skromna wygrana z Górnikiem, strzało-dośrodkowanie ratujące remis w Kielcach, wymęczone w końcowych minutach zwycięstwa ze słabą Lechią i Podbeskidziem czy triumf w stojącym na niskim poziomie meczu z Polonią. Liczą się wyniki, to prawda. Jednak były one odniesione bez stylu. Tak jak bez stylu Lech zremisował w ostatnim meczu z Widzewem.

Triumf w meczu z Legią i spokojne wypunktowanie gasnącej Cracovii. Za te dwa mecze podopiecznym trenera Mariusza Rumaka należą się słowa uznania. Szczególnie w meczu przeciwko „Pasom” Kolejorz zaprezentował dobrą piłkę i widać było, że poznaniacy mieli pod kontrolą przebieg boiskowych wydarzeń.

Tego najbardziej brakowało mi w starciach ze Śląskiem, Górnikiem, Koroną, Lechią, Podbeskidziem, Polonią czy Widzewem. Kolejorz zdobył w tych meczach 17 punktów z 21 możliwych – świetny wynik! Jednak w żadnym z tych spotkań nie zdominował przeciwnika, nie był wobec niego wyrachowany. Lechowi brakowało zimnej krwi podczas rozprawiania się z rywalem.

O tych triumfach decydował przypadek i szczęście – jedna dokładniejsza akcja, jedne celniejsze podanie, jeden skuteczniejszy strzał. Lech Poznań był w końcówce sezonu jak uczeń na teście, który zamiast gruntownej wiedzy postawił na metodę chybił-trafił, i któremu udało się celnie zaznaczyć prawidłowe odpowiedzi.

Niestety brak odpowiedniego zaplecza z reguły jest bardzo łatwo obnażyć. Żywię nadzieję, że nie uczyni tego jakaś piłkarska potęga z Litwy czy Kazachstanu. W zawiązku z tym liczę, że po ostatnim sukcesie władze klubu nie osiądą na laurach i zrobią wszystko by przywrócić prawdziwy blask Lechowi. Lechowi, który w końcówce tego sezonu jedynie żywił się światłem z upadających gwiazd rywali.

Iks